Positief

Er zijn chagrijnige Nederlanders, en je hebt geboren optimisten zoals Neerlands trots Trijntje Oosterhuis, zichzelf manisch-positief noemend. Het is overigens zo dat de meeste Nederlanders de wereld bezien met zo’n ongecompliceerde frisse blik en dan met name inwoners van onze hoofdstad merk ik. Ben ik misschien daarom een beetje allergisch voor publiekslieveling Monique van de Ven? Ik laat even zien wat ik bedoel. Waar ik een hekel aan heb zijn mensen die zeggen die helemaal blij te zijn met een leven waar ik zelf van zou gruwelen: “Waarom kniezen en klagen? Het leven is een feestje! Corona-moe, anyone? Pak op die draad! Geen moment gelachen is geen moment geleefd. Het is heerlijk om de dag vroeg te beginnen. Als ik eenmaal wakker ben, kan ik niet blijven liggen. Na een koude douche (is héul gezond!), lekker buiten uitwaaien, zálig! Het liefst ontbijt ik met vers fruit en kwark om m’n slaperige maag wakker te schudden en blijf nog even ver weg van king-size bekers koffie-verkeerd. Meestal neem ik de fiets naar het werk en arriveer nog voor het licht wordt op kantoor; zo’n moment dat je de parkeerplekken nog voor het uitzoeken hebt. Tegen tienen neem ik pas m’n eerste kop koffie en spreek af met collega’s waar we gaan lunchen, meestal buiten de deur, maar nóóit achter m’n laptop hangend boven zo’n zielig plastic trommeltje met elke dag dezelfde boterhammen met kaas. Hoewel iedereen mij mag bellen op m’n werk, vraag ik vrienden en familie meestal of er na werktijd teruggebeld kan worden omdat ik me al werkend natuurlijk niet bezig kan houden met dingen die er buiten kantoor spelen. Ik kan gelukkig gemakkelijk de thuis-knop uitzetten. Maar als ik vrij ben betekent dat ook letterlijk vrij en kan ontspannen mijn hoofd helemaal leegmaken. Heerlijk de opgestapelde rommel in huis opruimen, een uurtje in de tuin werken en als het regent foto’s inplakken of een taart bakken. Zodra de terrassen open zijn spreek ik daar af met vriendinnen om onder het genot van een wijntje (of meerdere haha…) lekker bij te kletsen, waarna ik me weer helemaal opgeladen voel al is het laat geworden. Mensen zijn van nature niet zwaarmoedig en weten diep in hun hart precies wat ons uiteindelijke doel is in het leven: het met elkaar vieren!” Zo, dit is de manier waarop persoonlijk nepnieuws de wereld in wordt geslingerd. Of ben ik gewoon jaloers op mensen die het leven wel nemen zoals het komt en niet te veel vragen stellen over of het al niet zwaar genoeg is om jezelf ook nog eens te moeten dwingen om opgewekt te zijn?