Groundhog Day

“Hey Toos, het is weer tijd om je in te schrijven voor de schoolreünie! Ga jij? Groetjes, Rich”. Elke vijf jaar krijg ik een berichtje van mijn altijd goedgehumeurde oud-klasgenoot Richard Riksen. Het is alsof deze gebeurtenis zich elke vijf jaar exact op het zelfde moment herhaald. Helaas kan ik dit jaar niet gaan, maar ik ben er zéker van dat Richard’s wake-up call voor de aanmelding voor die dag over vijf jaar weer opbliebt op mijn telefoon. 

Dacht ik dat mijn leven min of meer voorbij was na m’n 60ste, nu besef ik dat het helemaal niet voorbij is. Maar dat het ook niet verder gaat in bijvoorbeeld een nieuw leven, in de zin van anders dan ik ooit geleefd had. Wie had kunnen denken dat mijn leven bij 60 eigenlijk weer helemaal van voren af aan zou beginnen?

Denk eens mee: ik heb nu even vastigheid in m’n werk, gezin, vrienden en hobby’s, maar de toekomst is nog helemaal open. Wat brengt het leven mij? Precies dezelfde soort toekomstvragen als toen ik op de middelbare school zat of toen ik nog studeerde heb ik nu: wat ga ik strak voor werk doen of is er helemaal geen werk meer voor mij? Waar ga ik wonen later? Krijg ik kleinkinderen of niet, en is mijn leven dan weer gebonden? Welke hobby’s kies ik? Blijf ik op deze sport of ga ik iets anders doen? Blijven Marina en ik vriendinnen of zou ik niet meer met Isabelle optrekken, kortom vriendinnen issues? Wat ook nu weer door mijn hoofd speelt, voelt precies als toen ik jong was en de gedachte had: ik wil nog zoveel doen nu het nog kan, nu ik nog geen vaste baan, gezin en kinderen heb. Nu heb ik dat weer: ik wil nog zoveel doen nu ik nog gezond ben en nog geen kleinkinderen heb. 

Als het dan toch zo is dat het leven dat je achter je gelaten hebt weer opnieuw begint, zou het dan niet zo zijn dat ik nu de kans heb om de fouten die ik toen maakte niet meer te maken? Ik vrees dat ik niet meer dezelfde foute keuzes maak, maar wel weer zeer vergelijkbare waardoor ik uiteindelijk toch niks geleerd blijk te hebben. In Groundhog Day, een film uit 1993 moet weerman Phil Connors (Bill Murray) deze dag telkens opnieuw beleven tot hij het leven heeft leren waarderen, geen fouten meer maakt en ware liefde heeft gevonden. Ik vrees dat ik geen tijd heb om alle fouten die ik heb gemaakt te herstellen of de fouten die ik standaard maak te voorkomen met de kennis van nu in dit 2e leven, daarvoor heb ik denk ik echt wel meer levens nodig of misschien leer ik het wel nooit. Who knows. 

Met de kennis van nu weet ik hoe veerkrachtig mensen eigenlijk zijn en hun leven weer oppakken na vreselijke dingen te hebben doorgemaakt. Maar ook dat trauma’s van vroeger nog steeds een rol kunnen spelen in hoe je reageert of waar je overgevoelig voor bent geworden. Onvoorstelbaar blijkt nu hoeveel impact bepaalde ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen kunnen hebben. 

Ik ben nu wakker geworden op Groundhog Day 2 en ik ga er zeker íets van maken ondanks dat ik weet dat ik dezelfde fouten weer zal maken, niet omdat ik koppig of hardleers ben, maar omdat situaties zich net weer anders presenteren zodat ik ze niet herken. 

Als mijn opdracht in deze film, die mijn leven is, het waarderen van het leven, de mensen om mij heen helpen en echte liefde voelen, dan zal ik ondanks de chaos die ik zeer waarschijnlijk om me heen creëer ook iets moois weten neer te zetten.