Vakantie met de kids

Tegen alle ouders met pubers die opzien tegen al weer een vakantie vol gezeur en ruzies met lamlendige kinderen, wil ik zeggen: dit gaat over! Want plots gaan ze zelf er op uit, gaan ze stadjes bekijken waar ze eerder niet naar toe te slaan waren. Opeens ontvangen ouders foto’s van kerken waar hun wereldreizigers naar binnen zijn gegaan en waar ze een kaarsje hebben opgestoken. Bezoeken ze musea en beklimmen ze torens; klaarblijkelijk allemaal uit vrije wil, waarna ze een uitgebreide lunch a la carte nemen om tenslotte hoog op te geven over de lokale delicatessen. Alles wat ze vroeger “saai!” of “Nee, niet wéér! Echt niks aan!” vonden.   

Naast hun eigen tripjes, vinden onze kinderen, met ons op vakantie gaan, gelukkig ook nog steeds leuk. Maar ook daar heeft zich een wonder voltrokken. Bij het ontbijt worden eitjes met spek gebakken en s’middags, op de terugweg van het strand, worden er drank en hapjes ingeslagen bij de supermarkt aan de rand van het dorp met het huurautootje. ‘Oh ja, hun rijbewijs is hier ook geldig!’ bedenk je je, als ze onze Zuid-Franse berghelling afzoeven naar het dorpje in het dal. Borreltafel is ook zo gedekt. “Mam, jij een toastje kaas? Wil je nog wat drinken?” en: “Mam, kan ik nog wat doen?” Woow, wat klinkt dat toch heerlijk in de oren. Ik moet m’n tong afbijten om niet plagerig te vragen: “Wat zei je? Mag ik dat nog eens horen? Moest dat nou 18 jaar duren?” Ja, het moest even duren, maar dan is het ook zover. Je kinderen zijn volwassen en willen net zo graag als jij dat er dingen gebeuren, alleen is het om een nog onverklaarde reden niet meer jouw probleem, en jou alleen om het allemaal te fixen.

Zo was ik in mijn hoofd al bezig het telefoongesprek met de surf-verhuurbaas te oefenen in m’n beste Frans, toen ik mijn dochter in het Engels de boel al hoorde regelen op haar mobieltje. Jeetje dat is natuurlijk zo, welke surf-dude spreekt tegenwoordig geen Engels? Dat hakkelen in het Frans is zó van vroeger! Net zo suf als kaartlezen in de auto. Maar kaartlezen was opeens wél weer hip toen we in Frankrijk in een themapark waren. Destijds in de Efteling of de dierentuin was ik altijd van de route en dartelden de kinderen om mij heen “Waar gaan we nu naar toe?” Deze vakantie waren de rollen omgedraaid. De kinderen stippelden de route in het park uit en hielden de tijdsloten van de attracties in de gaten. “Kijk mam, we zitten nu hier!” wijzend op de uitgevouwen park-kaart. Bij de shows waarbij je op je telefoon extra geluid kunt streamen hielpen ze mamma een handje met de juiste website en inlogcodes. Wat een lieverds! De kinderen voelden het zelfde. “Kom maar mevrouw Vée, we moeten deze kant op”, grapte mijn zoon, alsof ik al 80 en dementerend was, waarbij hij mij zachthandig maar directief naar de uitgang van het theater duwde toen ik nog vol ongeloof en verwondering naar het lege podium staarde waar zojuist de voorstelling met koene ridders en jonkvrouwen had plaatsgevonden; “Kom maar”.

In elk plaatsje waar we komen zien ze ‘leuke tentjes’ om te eten en checken ze de kaart bij de ingang of op hun telefoon. Bestelden ze vroeger alleen frietjes met kip of spaghetti met tomatensaus, nu weten ze feilloos welke gerechten exclusief zijn en waarom welke wijn er wel of niet bij past. “Iedereen bubbels om te beginnen en dessertwijn tot slot? Prima per fles, maar niet van die hele zoete”. Ik hoef niet veel meer te doen dan heerlijk genieten van de omgeving én van mijn grote – grote kinderen. Echt chill.