For ever young

Al tijden zat ik er over te piekeren wat ik zou doen als het eenmaal zo ver zou zijn. Hoe zou ik de huisarts kunnen overreden? Zou ik een second-opinion vragen bij een menopauze-specialist of zou ik mijn heil zoeken bij zo’n alternatieve hormoonkliniek?

En nu ‘te zijner tijd’ heden is geworden, is een gesprek met de huisarts onvermijdelijk. Zij wil dat ik stop met de pil. Want de kans dat ik nu nog zwanger word is kleiner dan dat ik geraakt word door de bliksem, wist ze te melden. Maar zij is een jonge vrouw, zij heeft geen enkel ongemak vanwege haar leeftijd, dus ze heeft makkelijk praten. Ouderdom komt met gebreken, dat is nou eenmaal zo, dus niet klagen, maar dragen. Eerst maar even langs de gynaecoloog.

Al een week later, werd ik op de polikliniek verwacht. Die ochtend was ik op mijn werk nog in het zonnetje ben gezet vanwege mijn 25-jarig jubileum. Bij de balie aan de ingang van de poli werd ik eerst op de Wc’s gewezen en heb daar maar voor de zekerheid gebruik van gemaakt. Jammer dat er nergens opfrisdoekjes lagen…

Ik werd geholpen door een vrouwelijke arts-assistent, die er lang over had gedaan om mijn patiëntendossier te ontrafelen. Zelf bleek ik ook niet helemaal thuis in alle jaartallen uit het epos aan fysieke kleine en grote drama’s. Toen ze de kamer verliet, na een kort ónderzoekje (… en waaróm lagen er geen opfrisdoekjes op de WC? Nou eigen schuld, als jullie die niet klaarleggen en patiënten aan het eind van de middag laten komen, na een lange dag werken én een receptie!), doodde ik de tijd met filmkijken op m’n telefoon. Ik was begonnen aan the Lord of the Rings waarin elfen voorkomen die meer dan duizend jaar oud kunnen worden, als ze tenminste niet ten onder gaan in een gevecht of tijdens de jacht. Ze blijven altijd jong. Altijd mooi.  De arts-assistent had overlegd met de specialist en die was van mening dat het misschien een goed idee was om inderdaad niet af te wachten welke effect ‘de overgang’ op mijn lichaam zou hebben. En nu ik me zo goed voelde, dit gewoon even zo te laten en op HRT (hormone replacement therapy) over te gaan voor de zekerheid. Of ik dat een goed idee vond? Nou en óf ik dat een goed idee vond! Mijn idee! De arts-assistent was het gesprek begonnen met tutoyeren, maar eindigde met: “U heeft wel een iets grotere kans op borstkanker”. Dit had ze net zo goed tegen een boom kunnen zeggen. Natuurlijk had ik daar over nagedacht, maar de overgang voelt als een vele male grotere bedreiging. Opvliegers, slaapklachten, gewrichtspijn, stemmingswisselingen en existentiële crisis… om maar te zwijgen over alle silent damage die de overgang kan aanrichten aan je hart en vaten, je botten en niet te vergeten mijn toch al veel te dunne vlassige haar! Wat een enorme opluchting dat ik niet hoef af te zien van hormonen. Alsof ik voor de poorten van de hel ben weggesleept.

Ik ben nu uber-fit, ik werkt 3 dagen en sport 3 keer per week. Nu nog mijn Peter-Pan-pil en ik blijf for ever young. Dat je de overgang niet moet medicaliseren en dat het interfereren in de overgang onnatuurlijk zou zijn, is echt achterhaald. Bovendien is er allang niets natuurlijks meer aan onze manier van leven. We hebben brillen, vaccinaties, antibiotica, vitamine-pillen en health-food. Als ik altijd de natuur de vrije loop had gelaten, dan was ik er al lang niet meer geweest. Als je een tekort aan insuline hebt, wordt dat als vanzelfsprekend met injecties aangevuld, maar als je een tekort aan oestrogeen heb dan zou je dat niet doen?

In de oertijd had de overgang misschien een functie. Voor het zorgen voor nog meer nageslacht ben je op mijn leeftijd te oud en kostbare energie moet bespaard worden. Het is niet meer nodig is dat je mee op pad gaat om brandhout en bessen te gaan zoeken in allerlei uithoeken van het woud. Niet meer nodig dat je fit en gespierd bent als je alleen maar op de kleinkinderen hoeft te passen. Het was vast de gewoonte dat, als je niet meer mee op jacht gaat, je nog maar de helft uit de ruif mocht eten vandaar wellicht dat je lichaam nu heel zuinig omgaat met energie. De natuur is bikkelhard. Maar dat wil ik helemaal niet. Moe, duizelig, depressief, stijf, krom en haarloos. Ik wil rennen, springen, blij zijn en sexy als ik dans! Als ik het al niet eerder had gezegd: Ik doe liever niet mee aan oud-worden.

De Roling Stones zijn nu in hun seventies en trekken nog volle zalen. “Hoe krijgen ze dat voor elkaar? Wat is hun geheim om zo fit te blijven?” vroeg ik laatst aan Beer. “Misschien is het gewoon een kwestie van niet aan toegeven” antwoordde hij. Jaaah, dat is ‘t: niet aan toegeven! Hard trainen, gezond eten en zoveel mogelijk voorkomen dat je insukkelt. En last but not least: op de hoogte blijven van de nieuwste medische snufjes. Fuck nature! HRT, ik ga ervoor.