Welkom in onze wereld

“Ga je mee dansen?” Bas vroeg het niet aan de studentes die naast hem stonden aan de black jacktafel, maar aan mij! Ik was verbaasd. We hadden namelijk nog nooit een woord gewisseld. Hij werkte niet eens op onze afdeling. “Met mij?” vroeg ik, alsof hij het aan z’n oma had gevraagd die al de hele avond met haar wandelstok in haar beide knuistjes voor zich uit had zitten staren. Ik stemde toe, maar bleef nog even bij de speeltafel kijken waar het spel best spannend was geworden. Vier jaar geleden liep Bas nog over de campus van de hoge school in Eindhoven, schoot het door mijn hoofd. Na een paar minuten zei hij ongeduldig: “Kom we gaan dansen en wenkte met zijn hoofd richting de dansvloer”. Ik keek in zijn vrolijke gezicht. Eén en al Brabantse hoffelijkheid. Samen liepen we naar de vloerverlichte dansvloer die aan Saturday Nightfever deed denken. Ik wist niet hoe je op de moderne muziek moest dansen, maar ik deed de anderen na en hoopte dat het er niet al te ongemakkelijk uitzag. Ik probeerde te genieten van het onbekende ritme, maar werd af en toe gestoord door m’n afdwalende gedachten: ‘vinden ze me niet te oud?’ De liedjes uit onze tijd bleken gelukkig ook nog de moeite waard om te draaien en toen iedereen meezong met ‘Don’t stop me now’ van Queen, brachten Bas en ik allebei tegelijk onze handtelefoon naar ons oor bij “just give me a call”. Na ‘een laatste witte was’ ging ik naar huis. Het was prima zo. Maar kon ik het niet nalaten mezelf in een spiegelende ruit te beoordelen: een omaatje in een galajurk. “Maar er zijn genoeg oude dames die er nog prachtig uitzien en jij ook!” zei m’n dochter toen ik de middag voor het bedrijfsfeest klagend aan de telefoon had gehangen.

De dag na het feest had één van mijn studenten gevraagd of ik in zijn padel-team wilde bij de komende sportdag waarvoor ik me na lang aarzelen had opgegeven. Dat ik nog welkom ben is echt een hele fijne constatering. Bedankt jongens, bedankt dat jullie mij mee voeren in jullie wereldje. Misschien ben ik het alleen zelf die mezelf niet meer zo vind passen.