#YOUTOO

De laatste tijd is er heel veel te doen in het nieuws over vrouwen die last hebben
gehad van bekende mannen, mannen op het werk of coaches in de sport, door wie
ze zijn betast, aangerand of zelfs verkracht. Dit speelt naast het niet-aflatende
nieuws over de moord op een jonge vrouw die tijdens een fietstocht door een man is
overvallen. Slachtoffers van seksuele intimidatie kunnen hun ervaringen kenbaar
maken op social media onder: #metoo.
Er wordt sindsdien ongekend veel gediscussieerd over ongewenste intimiteiten op de
werkvloer. Maar wist je dat ik wel eens ben aangesproken op uitgebleven gewenste
intimiteiten (bestaat dat? Ja, dat bestaat!)? En wel door een homofiele
stafmedewerker die zich beriep op het recht op een knuffel op zijn verjaardag en
verhaal ging halen bij mijn baas. Hij vond bovendien dat hij best zijn arm om mij heen
mocht slaan, mede gezien zijn homofiele status!
Dit is wel een raar voorbeeld, maar meestal is het juist heel welkom dat er af en toe
iemand laat blijken dat je een hoge aaibaarheidsfactor hebt. Laatst, tijdens een
feestje van het werk, had de alcohol iets te rijkelijk gevloeid, maar desondanks vond
ik het prima dat willekeurig wie mij trakteerde op een big hug, een innige plakzoen op
de wang plantte, in m’n zij kietelde of mij bijna verpletterde onder de woorden: “Maar
Toos, ik hou van je!” of nog beter: “Weet je Toos, eigenlijk ben jij een tof wijf!”
Hoe zal dat later gaan? Als je bijna met pensioen gaat? Bij wie kun je je beklag doen
als dat allemaal niet meer gebeurd op personeelsfeestjes? Wat als stagiaires je
alleen nog een hand geven op je verjaardag? Als niemand meer opelijk met je flirt?
Als er niemand meer stiekem in het voorbijgaan in je oor fluistert: ”Eigenlijk zou ik je
gewoon een keer moeten nemen…” Te walgelijk voor woorden natuurlijk als je de
vrouwen beschouwd die serieus met intimidatie en verkrachting te maken hebben
gehad. Maar tot nu toe heb ik alleen maar grappige dingen meegemaakt. Zoals een
afdelingsmedewerker die op mijn deur klopte en ik half verstrooid vroeg: “Ja, wat wil
je?” knipogend antwoordde: “Wat denk je?…” Humor toch? Maar daar moet je in
deze tijd niet meer mee komen, dat mag nu echt niet meer!!
Hoewel verschillende mannen te pas en te onpas oneerbare voorstellen hebben
gedaan of toespelingen daarop, ben ik gelukkig nooit in een hoek gezet of echt
bedreigd. Het zal zeker meespelen dat ik al 54 ben, dat ik er nu al helemaal niet
meer over in zit. En als ik ’s winters in het donker langs een verlaten paadje via het
sportpark van mijn werk naar de parkeerplaats loop, kom ik altijd op de
geruststellende gedachte dat ik nu zeker niet het type vrouw ben waarvoor de
doorsnee serieverkrachter spontaan zijn zelfbeheersing verliest.

Misschien straks, als ik echt oud ben en in een verzorgingshuis woon, dat dan het
flirten en schuine moppen tappen onder elkaar weer begint. Oo, ik kijk er nu al naar
uit! Dan kan het geen kwaad meer en onder het mom van ‘ beetje dementerend’ , kun
je van alles tegen iedereen zeggen. Het schaamrood op de wangen bezorgen bij de
verzorgers van het tehuis, heerlijk. Word ik zo’n vies omaatje! Of juist zo’n lief
schaapje die van iedereen een zoen krijgt. Maar tot het zo ver is, ben ik een vijftiger
die stiekem hunkert naar complimentjes, fluitende bouwvakkers op de stijger; kortom
een vrouw die af en toe bevestiging nodig heeft dat ze er nog best mag zijn. You too?